MCC Compact

ඩොලර් මිලියන 480ක එම්.සී.සී ප්‍රධානය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට තරම් සාධනීය හේතුවක් නොමැත

Originally appeared on Citizen.lk

එම්.සී.සී. ප්‍රදානය පිළිබඳ තීරණය කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් ප්‍රමාද කළහොත් ප්‍රවාහන යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය කිරීම සහ ඉඩම් කළමනාකරණය වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාවට  ලැබීමට නියමිත පොලී රහිත ආධාර අහිමි විය හැකිය.

වැරදි තොරතුරු ප්‍රචාරය කරන්නන්ගේ උත්සහයන් සහ පාලක ‘සභාගය’ අතර දේශපාලන වෙනස්කම් හේතුවෙන් ශ්‍රී ලංකාවට ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 480 ක මිලේනියම් චැලෙන්ජ් කෝපරේෂන් (එම්සීසී.) ප්‍රදානයක් අහිමි වීමේ අවදානමක් ඇත. එම්.සී.සී. ප්‍රදානය, ශ්‍රී ලංකාවට මෙතෙක් තනි මූලාශ්‍රයකින් සැපයෙන විශාලතම ප්‍රදානය වන අතර රටේ ආර්ථික වර්ධනයට ඇති සමහර සංරෝධකයන් නිරාකරණය කිරීමට වටිනා අවස්ථාවක් ලබා දේ.

ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද යෝජනාවකට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස මෙම ප්‍රදානය පිරිනැමීමට නියමිතව  තිබියදීත්, පවතින දේශපාලනික දුෂ්කෘතිය හේතුවෙන් රජය අවසන් ගිවිසුමට අත්සන් කිරීමට අපොහොසත් වී තිබේ. කැබිනට් අනුමැතිය නොලැබුනේ නම් සහ සැප්තැම්බර් 18 වන දින එම්.සී.සී. මණ්ඩල රැස්වීමට පෙර එකගතාවය අත්සන් කිරීමට අපොහොසත් වුවහොත් ශ්‍රී ලංකාවට මෙම ප්‍රදානය අහිමිවීමේ අවදානමට ලක්ව ඇත.

එම්සීසී එකගතාවය යනු කුමක්ද?

එම්සීසී එකගතාවය යනු එක්සත් ජනපද රජයේ විදේශ ආධාර ඒජන්සියක් වන මිලේනියම් චැලෙන්ජ් කෝපරේෂන් විසින් අරමුදල් සපයනු ලබන ප්‍රදානයකි. එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ සහ එක්සත් ජනපද භාණ්ඩාගාරයේ ප්‍රධානීන් එහි අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයේ සිටියද, එම්.සී.සී. ස්වාධීනව වෙනම ආයතනයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වේ. යහපාලනය සඳහා කැපවීම, සෞඛ්‍ය සේවා, අධ්‍යාපනය සහ ආර්ථික නිදහස සඳහා ආයෝජනය කිරීම ඇතුළු විවිධ නිර්ණායකයන් මත රටවල් තෝරා ගැනීම සඳහා ආධාර ඒජන්සිය තරඟකාරී ක්‍රියාවලියක් භාවිතා කරයි. සුදුසුකම් ලත් රටවල්, ලෝක බැංකුවේ වර්ගීකරණයට අනුව ඉහළ මධ්‍යම ආදායම් ලබන රටවල් වලට පමණක් සීමා වේ.

2017 දී ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද යෝජනාවකට ප්‍රතිචාර වශයෙන් ශ්‍රී ලංකාවට වසර 5 ක ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 480ක් ප්‍රදානය කර තිබේ. තෝරාගත් රටවල් ආර්ථික වර්ධනය සඳහා ඇති බාධක හඳුනා ගැනීම සඳහා සංරෝධක විශ්ලේෂණ අධ්‍යයනයකට යටත් කෙරේ. ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යයනය මෙහෙයවනු ලැබුවේ හාවඩ් විශ්ව විද්‍යාලයේ ජාත්‍යන්තර සංවර්ධනය පිළිබඳ මධ්‍යස්ථානයේ සහ එම්.සී.සී හි සහය ඇතිව ශ්‍රී ලංකා රජය විසිනි. 

හඳුනාගත් සංරෝධක මත පදනම්ව, සංයුක්තය සිය අරමුදල් මගින් වර්ධනය සඳහා වන තීරණාත්මක බාධක දෙකක් විසඳීමට උත්සාහ කරයි: (1) ප්‍රමාණවත් නොවන ප්‍රවාහන යටිතල පහසුකම් සහ සැලසුම්; සහ (2) කෘෂිකර්මාන්තය, සේවා අංශය සහ කාර්මික ආයෝජකයින් සඳහා ඉඩම් සඳහා ප්‍රවේශය නොමැතිකම. 

ප්‍රවාහන ව්‍යාපෘතිය මගින් කොළඹ අගනගරයේ බස් පද්ධති නවීකරණය කිරීමට සහ වඩා හොඳ රථවාහන කළමනාකරණයක් තුළින් මාර්ග ජාලවල කාර්යක්ෂමතාව ඉහළ නැංවීමට අපේක්ෂා කරයි. ප්‍රවාහන වියදම් අඩු කිරීමට සහ රටේ මධ්‍යම කලාපය සහ දිවයිනේ සෙසු ප්‍රදේශවල වරාය සහ වෙළඳපොළවල් අතර සංචලතාව ඉහළ නැංවීමටද මෙම ව්‍යාපෘතිය මඟින් කටයුතු කරයි. ඉඩම් ව්‍යාපෘතිය ඉඩම් සඳහා ප්‍රවේශය වැඩි දියුණු කිරීමට සහ ඉඩම් තක්සේරුකරණ පද්ධති වැඩිදියුණු කිරීමට උත්සාහ කරයි. ජාතික ඔප්පු ලේඛනය ඩිජිටල්කරණය කිරීම සහ රටේ ඉඩම්වල නෛතික පාලනය ශක්තිමත් කිරීම කෙරෙහි ද මෙම ව්‍යාපෘතිය අවධානය යොමු කරනු ඇත.

විරෝධතාවයේ ස්වභාවය

ගිවිසුමට එරෙහි විරෝධතාවය වැඩි වශයෙන් කේන්ද්‍රගත වී ඇත්තේ බාහිර භූදේශපාලනික අභිප්‍රායන් පිළිබඳ  සහ ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ස්වෛරීභාවයට ඇති තර්ජන කෙරෙහි පවතින බිය මතය. එම්.සී.සී පිළිබඳ අතිශයෝක්තිය, අත්පත් කර ගැනීම සහ හරස් සේවා ගිවිසුම (ඒසීඑස්ඒ) සහ බලකායන් ස්ථානගත කිරීමේ ගිවිසුම  (සෝෆා) අළුත් කිරීම සම්බන්ධ කතිකාව සමඟ ද බැඳී පවතියි. කෙසේ වෙතත්, එම්.සී.සී. ස්වාධීන සංවර්ධන නියෝජිතායතනයක් බවත්, ශ්‍රී ලංකා සංයුක්තය මිලිටරි ගිවිසුම් හා සම්බන්ධ නැති බවත් එම්.සී.සී ප්‍රකාශක වරුන් විසින් පැහැදිලිවම තහවුරු කර ඇත. ශ්‍රී ලංකා සංයුක්තයට ඔවුන් අතර ඇති සම්බන්ධතාවය අවම කිරීම සඳහා එක්සත් ජනපද රජය විසින් මෙම මිලිටරි ගිවිසුම් දෙක එතැන් සිට අත්හිටුවා ඇත.1

මෙම ව්‍යාපෘති හරහා එක්සත් ජනපද රජයට ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීම සහ ශ්‍රී ලංකා භූමිය තුළ හමුදා කඳවුරු ඉදිකිරීම සඳහා වන රහසිගත මෙහෙයුම් පිළිබඳව ද බියක් මතු වී ඇති අතර, ඉදිරි මැතිවරණයට පෙර එකගතාවය අනුමත කිරීමට කැබිනට් මණ්ඩලයේ කැමැත්තට එය බාධාවක් වී ඇත. ඉඩම් ව්‍යාපෘතිය පිළිබඳ ප්‍රසිද්ධියේ ලබා ගත හැකි තොරතුරු වලට අනුව (එය මුළු ප්‍රදාන අයවැයෙන් 14% ක් පමණක් නියෝජනය කරයි), විධිනියෝගය අපේක්ෂා කරන්නේ හුදෙක් රජයේ පරිපාලන ධාරිතාවය ශක්තිමත් කිරීමට සහ තාක්‍ෂණික වැඩිදියුණු කිරීම්වලට සහාය වීමට ය. ප්‍රදානයේ විශාල කොටස (ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 350 ක ප්‍රවාහන ව්‍යාපෘතිය) පොදු ප්‍රවාහන යටිතල පහසුකම්1 ප්‍රශස්තීකරණය කෙරෙහි අවධානය යොමු කර ඇත. මෙම ව්‍යාපෘති ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් ක්‍රියාත්මක කිරීමට නියමිතය. මතු වී ඇති බිය පිළිබඳ කිසිදු යථාර්ථික පදනමක් ඇති බවක් නොපෙනේ.

රට මැතිවරණයකට ආසන්න බැවින්, නව ජනවරමක් ඇති ජනාධිපතිවරයෙකුට එම්.සී.සී. පිළිබඳ අවසන් තීරණය ගැනීමට ඉඩ දිය යුතුය යන තර්කය නිසැකවම යෝග්‍ය වේ. නමුත් සැප්තැම්බර් කාලසීමාව අනුව, මෙය ශ්‍රී ලංකාවට බලා සිටීමට කාලයක් නොමැති විය හැක.

බලය පවරන එක්සත් ජනපද ප්‍රඥප්තිය විසින් සංවර්ධන ව්‍යාපෘති1 සඳහා අඩු ආදායම්ලාභී සහ පහළ මධ්‍යම ආදායම් ලබන රටවලට අරමුදල් සැපයීමට පමණක් ඉඩ දී ඇති අතර, ශ්‍රී ලංකාව ඉහළ මධ්‍යම ආදායම් ලබන රටක් බවට පරිවර්තනය වී ඇති හෙයින් මෙම ඒම්.සී.සී ප්‍රදානය ප්‍රාග්ධනීකරණය කරගැනීමට ඇති අවස්ථාව අහිමි වී යා හැකිය. එම්.සී.සී. සැප්තැම්බර් මාසයේ දී මණ්ඩලය රැස්වූ විට, ඉහළ මධ්‍යම ආදායම් ලබන රටක් ලෙස රට වර්ගීකරණය කිරීමේ පදනම මත ප්‍රදානය සඳහා ශ්‍රී ලංකාව නුසුදුසු යැයි කල්පනය කළ හැකි බවට ඒම්.සී.සී.ය  ශ්‍රී ලංකා රජයට දැනුම් දී තිබේ.

මෙම කාලසීමාව සැලකිල්ලට ගෙන, සැප්තැම්බර් 18 වන දින මණ්ඩල රැස්වීමට පෙර කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් ප්‍රදානය පිළිබඳ අවසන් කැඳවීමක් කිරීම හදිසි කාරණයකි.

අපට එය අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි?

පසුගිය දශකය තුළ ශ්‍රී ලංකාවේ සංවර්ධනයට බොහෝ සෙයින් ධාවක වී ඇත්තේ රජය විසින් විශාල ලෙස වියදම් කිරීමෙනි. කෙසේ වෙතත්, දුර්වල බදු ආදායම (2018 දී දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 11.8%), ඉහළ අයවැය හිඟයන් (2018 දී දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 5.3%1) සහ දැවැන්ත ණය (සමස්ත රජයේ ණය 2018 දී දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 82.8% ක්2 විය) සමඟ වර්ධනය සඳහා රජයේ වියදම් මත දිගින් දිගටම යැපීම තිරසාර නොවන තත්වයට පත්වී තිබේ. ශ්‍රී ලංකාවේ මූල්‍ය මූලාශ්‍ර අතළොස්සක් වෙතින් ඉහළ ණය සංකේන්ද්‍රණයක් පැවතීම හේතුවෙන් බාහිර කම්පන සහ දුර්වල ජාතික සාර්ව ආර්ථික කළමනාකරණයට සහජයෙන්ම අවදානමට ලක්ව ඇත. 2018 දී, ශ්‍රී ලංකාවේ ණය ගැනීම් වලින් අඩක් පමණ පෞද්ගලික ප්‍රාග්ධන වෙළඳපොළවලින් ලබා ගත් අතර, 2018 දී ලබා ගත් මුළු ණය වලින් තුනෙන් එකක් පමණ චීනයෙන් පැමිණේ1. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික වර්ධනය සහ විදේශ ප්‍රතිපත්ති ස්ථාවරය යන දෙකටම දැඩි අස්ථායී ඇඟවීම් දක්වයි. 

එම්.සී.සී. ප්‍රදානයට මෙම ගැටළු දෙකටම විසඳුම් සැපයිය හැකිය. ව්‍යාපෘති ක්‍රියාත්මක කිරීම, සංවර්ධන මූල්‍ය ප්‍රභවයන් විවිධාංගීකරණය කරන අතරම ඉඩම් පරිපාලනය සහ අභ්‍යන්තර සංචලතා විකල්පයන් වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය යටිතල පහසුකම් නිර්මාණය කරයි. අසමාන සංවර්ධනය හා අවුල් සහගත ඉඩම් පරිපාලනය ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික වර්ධනය පවත්වාගෙන යාමට විශාල බාධාවක් වී තිබේ.

අවසන් පිරිවැය-ප්‍රතිලාභ විශ්ලේෂණයේ දී සහ ප්‍රසිද්ධියේ ලබා ගත හැකි තොරතුරු මත පදනම්ව, සංයුක්තය ආකර්ශනීය සංවර්ධන අවස්ථාවක් ඉදිරිපත් කරන බව පෙනේ. එම්.සී.සී. යනු ප්‍රදානයක් මිස ණයක් නොවන අතර එබැවින් ආපසු ගෙවීම අවශ්‍ය නොවන බව සැලකිල්ලට ගැනීම වැදගත්ය. නියමිත වේලාවට එකගතාවය අත්සන් කිරීමට රජය අපොහොසත් වුවහොත් සහ ව්‍යාපෘති තනියෙන් කිරීමට ගැනීමට උත්සාහ කරන්නේ නම්, එයට අවශ්‍ය අරමුදල් වෙනත් බාහිර ප්‍රභවයකින් ණයට ගැනීම අවශ්‍ය වේ. 

මේ වසර මුලදී රජය විසින් ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 1 ක ජාත්‍යන්තර බැඳුම්කර වාර්ෂිකව 6.85% ක පොලී අනුපාතයකට නිකුත් කරන ලදී. අනාගත ණය ගැනීම් මෙයට සමාන තත්වයන් යටතේ සිදුවෙතැයි අපට උපකල්පනය කල හැක. මෙයින් අදහස් කරන්නේ රජය ණය මුදල ආපසු ගෙවීම පමණක් නොව, ශ්‍රී ලංකාවේ දැනටමත් වර්ධනය වෙමින් පවතින ණය තත්ත්වය වැඩි කරමින් ඒ සඳහා සැලකිය යුතු පොලියක් ද ගෙවීමට සිදුවන බවයි.

ප්‍රදානයට එරෙහිව තර්ක කිරීමට බලාපොරොත්තු වන්නන්, ඔවුන්ගේ තර්ක අප විසින් බැරෑරුම් ලෙස සැලකිය යුතු යයි සිතනවා නම් අදාළ ලියකියවිලි කියවා බලා නිසි සාක්ෂි සැපයිය යුතුය. මෙම අවස්ථාවෙහිදී, රජය විසින් සැප්තැම්බර් 18 ට පෙර එකගතාවය අත්සන් නොකිරීමට තීරණය කරන්නේ නම්, එය ජාතික ණය බර වැඩි කිරීමට මෙන්ම අත්‍යවශ්‍ය සංවර්ධනය ප්‍රමාද කිරීම තෝරා ගැනීමේ අවදානම දරා සිටී. එවැනි තේරීමක් පදනම් විය යුත්තේ හොඳ තර්කනයන් සහ සාක්ෂි මත ය. එය පුද්ගල ගැටුම්, නිරර්ථක බිය පතුවන්නන් හෝ සුළු දේශපාලනය නිසාවෙන්  නොවිය යුතුය.

View this article in English here.

No good reason to back out of the $480 million MCC grant

Originally published in the Daily FT, Daily News ,Sunday Observer ,Colombo Telegraph and Republic Next

Sri Lanka could lose out on interest-free aid to develop transportation infrastructure and improve land management, if the Cabinet delays decision on the MCC grant.  

Sri Lanka is at risk of losing a US $480 million Millennium Challenge Corporation (MCC) grant due to a campaign of misinformation and political differences among the ruling ‘coalition’. The MCC grant represents the largest grant from a single source Sri Lanka has ever received and presents a valuable opportunity to fix some of the country’s constraints to economic growth.  

Despite the fact that this grant is being offered as a response to a proposal submitted by the Sri Lankan Government, rampant political dysfunction has resulted in the Government failing to sign the final agreement. Sri Lanka is now at risk of losing the grant, if it does not receive Cabinet approval and fails to sign the agreement prior to the September 18th MCC Board meeting.

What is the MCC Compact?

The MCC Compact is a grant funded by the Millennium Challenge Corporation, a foreign assistance agency of the U.S. Government. Although heads of the U.S. State Department and U.S. Treasury sits on its board, the MCC operates independently as a separate entity. The aid agency uses a competitive process to select countries on a variety of criteria that include a commitment to good governance, investing in healthcare, education and economic freedom [1] . The pool of eligible countries is also limited to those falling under the threshold for the World Bank’s classification for upper-middle income countries.

Sri Lanka has been awarded a US $480 million 5-year Compact in response to a proposal submitted by the Sri Lankan Government in 2017 [2]. Selected countries then go through a constraints analysis study to identify the bottlenecks for economic growth. Sri Lanka’s study was led by the Sri Lankan Government with the assistance of Harvard University’s Centre for International Development and the MCC.  

Based on the constraints identified, the Compact seeks to address two critical impediments to growth through its funding: (1) inadequate transport logistics infrastructure and planning; and (2) lack of access to land for agriculture, the services sector, and industrial investors. 

The Transport Project seeks to modernise bus systems in the Colombo Metropolitan Region and optimise efficiency of road networks through better traffic management. The project will also work to reduce transport costs and increase mobility between the central region of the country, and ports and markets in the rest of the country. The Land Project seeks to improve access to land, and improve land valuation systems. The project will also focus on digitising the national deeds registry and strengthening legal governance of land in the country. 

The nature of opposition 

Much of the opposition towards the agreement has centred on fears about ulterior geopolitical motives and threats to Sri Lanka’s national sovereignty. Hype surrounding the MCC has also become intertwined with discourse surrounding the renewal of the Acquisition and Cross Servicing Agreement (ACSA) and the Status of Forces Agreement (SOFA). However, MCC spokespersons have categorically confirmed that the MCC is an independent development agency and the Sri Lanka Compact is not linked the military agreements. These two military agreements have since been placed on hold by the U.S. Government to mitigate concerns about their connection to the Sri Lanka Compact [3]. 

Fears have also been raised about covert operations for the U.S. government to acquire land and build military bases on Sri Lankan territory through the projects, hindering the willingness of Cabinet to approve the agreement prior to the upcoming elections. According to publicly available details on the Land Project (which represents only 14% of the total grant budget), the mandate seeks to merely strengthen government administration capacity and assist with technological improvements. The larger part of the Compact (the USD 350 million Transport Project), is focused on optimising public transportation infrastructure [4].  The projects are to be implemented by the Sri Lankan government. The fears raised don’t seem to have any basis in reality.

There is certainly merit to the argument that given the country is so close to an election, a President with a fresh mandate should be allowed to make the final decision on the MCC. Yet given the September deadline, this may not be a luxury that Sri Lanka has.  

The authorizing U.S. statute only allows the MCC to fund low income and lower-middle income countries for development projects [5], and as Sri Lanka has transitioned into an upper-middle-income country, its window of opportunity to capitalise on the MCC could be closing. The MCC has communicated to the Sri Lankan Government that there is a possibility that when the Board meets in September, Sri Lanka may be deemed ineligible for the grant on the basis of the country’s classification as an upper-middle income country.

Given this looming deadline, it is a matter of urgency that the Cabinet makes a final call on the grant before the September 18th Board meeting. 

Why do we need it?

Much of Sri Lanka’s development over the last decade has been driven by high levels of government spending. However, with weak tax revenues (11.8% of GDP in 2018 [6]), high budget deficits (5.3% of GDP in 2018 [7]) and enormous debt (total government debt was 82.8% of GDP in 2018 [8]), it has become unsustainable to continue relying on government spending to drive growth. Sri Lanka’s high concentration of borrowing from a handful of financing sources, has also made it inherently vulnerable to external shocks and poor national macroeconomic management. In 2018, approximately half of Sri Lanka’s borrowing was from private capital markets, with nearly a third of total borrowing in 2018 coming from China [9]. This has severely destabilising implications for both Sri Lanka’s economic growth and it’s foreign policy position.  

The MCC Compact could go a long way in addressing both of these issues. Implementation of the projects would diversify sources of development finance while creating essential infrastructure to improve land administration and internal mobility options. Uneven development and chaotic land administration have become major obstacles to Sri Lanka’s sustenance of economic growth.

In the final cost-benefit analysis, and based on the publicly available information, the compact seems to present an attractive development opportunity. It is important to note that the MCC compact is a grant, not a loan and therefore is not required to be repaid. In the event that Government fails to sign the agreement in time and seeks to undertake the projects on its own accord, it would need to borrow the funds from another external source. 

Earlier this year the government issued international bonds of US$1bn at an annual interest rate of 6.85% [10]. It would be safe to assume that future borrowings are likely to reflect similar conditions. This means that the Government would not just be paying back the loan amount, but also a significant amount of interest on top of it - adding to Sri Lanka’s already debilitating debt status. 

Those who wish to argue against the compact need to refer to the relevant documents and provide evidence if their case is to be taken seriously. At this stage, if the Government chooses not to sign the agreement prior to September 18th, it runs the risk of choosing to increase the national debt burden as well as delay essential development.  Such a choice should be based on sound reasoning and evidence. It shouldn’t be due to personality conflicts, absurd fear mongering or petty politics.

View this article in Sinhala here.


[1] Congressional Research Service (2018). Millennium Challenge Corporation.

[2] Wettasinghe, C (2019). ‘Sri Lanka at risk of losing US$480mn Millennium Challenge grant’. Economy Next [Online, accessed 30 Aug. 2019]

[3] Ibid

[4] Congressional Notification (2019). Millennium Challenge Corporation. April 25. [Online, accessed 30 Aug. 2019]

[5] Principles into Practice: Country Selectivity (2014). Millennium Challenge Corporation. [Online, accessed 30 Aug. 2019]

[6] Ministry of Finance, Sri Lanka (2019). Annual Report 2018. [Online, accessed 29 Aug. 2019]

[7] Ibid

[8] Ibid

[9] Wignaraja, G (2019). ‘Making the MCC Compact Work for Sri Lanka’. Lakshman Kadirgamar Institute. 16 August. [Online, accessed 30 Aug. 2019]

[10] Aneez, S & Fioretti, J (2019). ‘UPDATE 4-Sri Lanka raises $2.4 bln in dollar bond sale - term sheet’. Reuters. March 7. [Online, accessed 30 Aug. 2019]




The Millennium Challenge Corporation Compact Addressing constraints to growth

Originally published in Daily News

By Ravi Ratnasabapathy

On April 25, 2019, the board of the MCC (Millennium Challenge Corporation) approved a Sri Lanka Compact - a five-year, US $480 million grant. The grant seeks to assist the Government to address two of the country’s binding constraints to economic growth:

  1. inadequate transport logistics infrastructure and planning; and

  2. lack of access to land for agriculture, the services sector, and industrial investors.

Controversy has surrounded foreign loans taken by the government, which now faces difficulty in repaying them. The MCC compact, however, is a grant, so it does not need to be repaid which is a plus.

What does the MCC Compact involve?

The idea is to stimulate growth by addressing two critical areas that are constraining it. The two areas were identified by a study conducted by the Center for International Development at Harvard University. The study which took almost a year was conducted throughout 2016 and based on “Growth Diagnostics” a methodology developed by Ricardo Hausmann, Dani Rodrik and Andrés Velasco to determine the obstacles to a country’s capacity to grow.

“The main idea is that each country may be bumping against different potential constraints but each constellation of constraints must be giving off a different collection of symptoms or signals. By using Growth Diagnostics, policymakers can develop a clearer theory of change by designing policies that can take the country out of (or workaround) its current syndrome and relax its most binding constraints.” (Harvard CID)

High levels of government spending have helped drive growth over the past decade- services comprise 62% of GDP and are dominated by government spending. Manufacturing makes up only 29% of GDP and agriculture makes up the rest. It is not feasible to rely on government spending to drive growth any longer because:

  • Tax revenues are very weak (only 11.9% of GDP in 2018)

  • Budget deficits are high (5.3% of GDP in 2018) and

  • Debt is high (central government debt was 82.9% of GDP in 2018)

If government spending is to increase (eg: by hiring new people to the public service or embarking on infrastructure spending) it requires either increased tax revenues or increased debt. The current regime has increased taxes across the board (VAT, PAL, income tax etc.,) to try and increase government revenue. Naturally, this has proved highly unpopular. If tax revenues are not available the government can borrow and spend, but with debt levels already high this is not an option either. People must also understand that debt is not “free” money – it must be repaid-out of future taxes. In effect debt is simply taxation postponed - we can spend today but taxes must go up tomorrow to repay the debt.

Simply put, the current basis of growth, driven by public sector spending is not sustainable. Therefore new avenues of growth must be found.

A key driver of growth in successful East Asian economies was exports. It was also an important driver of Sri Lanka’s growth in the 1980s and 1990s. Exports of manufactured goods grew very rapidly, at around 20% annually between 1976 and 1984. Following the outbreak of the civil war, growth slowed drastically during the next five years, but then accelerated to an average rate of 16% between 1989 and 2000. Since then, however, growth stagnated and exports have declined in importance. As a % of GDP exports have fallen steadily from a high of 33.3% of GDP 2000 to about 12.7% of GDP in 2016.

Export growth

One of the problems to growth in exports faced by Sri Lanka is the lack of diversification. Exports grow not only because of volumes but also because new products being added to the basket. Between 2000-2015 Sri Lanka added just 7 new products (worth US$ 0.1bn) to its export basket. In contrast, Thailand added 70 new products (worth US$ 21.8bn) and Vietnam 48 (worth US$ 50.4bn).

The possibilities of exporting related products within Sri Lanka’s existing export basket seem exhausted so completely new sectors must be attracted, which is not easy.

Reinvigorating the export sector is thus a priority. Bringing in new investment (local and foreign) to export industries, particularly in new sectors can create a new path to growth. What is holding back investment? The Harvard study identified the following:

  1. policy uncertainty (especially tax and tariff policy);

  2. inadequate access to land; and

  3. poor transportation and logistics

The most important is policy uncertainty. As the study points out:

“policy uncertainty as it relates to taxes is characterized by an accumulation of contradictory announcements from various government officials on a range of taxes, including trade-related taxes….policy uncertainty is higher in Sri Lanka than in comparator countries and that investor optimism deteriorated as contradictory statements mounted.”

Unfortunately little can be done to address the policy uncertainty (the government needs to get its act in order) but the MCC grant addresses the other two.

As per the analysis:

“The potential new industries and services that will drive Sri Lanka’s future growth need high-quality industrial land with integrated infrastructure, including access to wastewater services, stable electricity supply and the ability to move goods reasonably quickly. Currently, such a combination (i) is hard to obtain in the congested Western province, (ii) is located in areas that are not sufficiently connected to other parts of the island, a fully-functioning port or airport, or people with adequate skills, or (iii) does not yet exist.”

Specifically with respect to land:

“Consultations with the private sector reveal that transaction costs to access industrial land are very high for domestic investors and foreign investors alike, but that domestic investors are advantaged by a more intimate knowledge of the system. The inability to secure land for planned investment activities has been the most common cause of investment plans being dropped or relocated to other countries in the last several years according to continuous consultations with the private sector by CID and government teams that it has worked alongside.”

A partial solution to this would be to develop industrial zones with adequate facilities. The country currently has 12 zones but most are already filled- itself is a testament to the problem. While more industrial zones will help, it does have the limitation that growth will tend to cluster in pockets around the zones, rather than being more widely spread.

Lack of transport infrastructure

The lack of transport infrastructure-critically access to the port and airport means that the majority of industries are crowded around the Western province.

“The Western Province also hosts the major logistics centres upon which other regions of the island are currently dependent in varying degrees. Consequently, the movement of goods and people within the province is increasingly problematic, imposing mounting costs and physical limitations on growth prospects in that part of the country. This, in turn, hurts the growth prospects for other regions to the extent that these regions depend upon access to logistic centres and markets concentrated in the Western Province.”

This leads to problems of congestion, high prices and uneven development, as other parts of the country get left behind. Building transport infrastructure to link up other parts of the country is therefore important.

“Connectivity concerns are also relevant in other regions of the country. The current state of transport infrastructure generally frustrates the development of inter-regional economic activity and arguably the suitability of locating investments outside the western region and near other concentrations of the population on the island. Economic development in other regions would help reduce the constraints that congestion (as it affects travel time costs, labour availability, and access to land) imposes upon growth in the western region as well as promote more inclusive and geographically widespread growth.”

It is also important to try and ease the congestion within the Western province by the efficient provision of public transport and improved traffic management. “Problems associated with congestion are expected to worsen with a high degree of certainty. Daily average road speeds in Sri Lanka (Colombo District) are estimated to decrease from 26 km/hour to 19 km/hour (22 km/hour to 14 km/hour) between 2011 and 2031. Peak hour speeds are forecast to be as low as 11 km/hour and 9 km/hour in Sri Lanka and Colombo District, respectively.”

The concept of evidence-based policymaking is unknown in Sri Lanka. Interventions are made overnight by politicians succumbing to pressure from special interest groups or their own whims and fancies. The MCC Compact is a result of careful analysis and addresses some important issues. The detailed studies on which it is based are available on the Harvard CID and MCC websites. It would be a pity if this were to fall victim to uninformed fear-mongering and petty politics.