Sanitary Pad Taxes

පීරියඩ්ස් වලට ( ඔසප් වීමට ) බදු ගහන ආණ්ඩු

අනුකි ප්‍රේමචන්ද්‍ර 

කාන්තවන්ගේ ඔසප් වීමට සාමාන්‍යයෙන් කියන්නෙ පීරියඩ්ස් කියල. 

කාන්තාවන්ගේ සාමාන්‍ය පීරියඩ්ස් වලට අසාමාන්‍ය බදු ගැසීමට සහ ඔසප් වීම පිළිබඳ ඇති මිත්‍යා මතවලට එරෙහිව නැගිටිය යුතු කාලයයි. 

ඔබ බොහෝවිට මේ ගැන නොදන්නවා වෙන්නට පුලුවන්. ශ්‍රී ලංකාවේ ඔසප් වීම පිළිබඳව සහ ඔසප් සනීපාරක්ෂාව පිළිබඳව සමාජයේ ඇති කතිකාවත එටරම්ම ගැම්බුරු නැහැ. එමනිසා සමහර විට ශ්‍රී ලාංකාවේ කාන්තාවන්ට ඔසප් වෙනවාද යන තරමටම අපේ සමාජ කතිකාවත ප්‍රාථමිකයි.  ඇත්තටම කතාව තමයි ශ්‍රී ලංකාවේ කාන්තවන්ගේ ඔසප් සනීපාර්ක්ෂාව ඉතාම දුර්වලයි. ඔසප් වීම සහ ඔසප් සනීපාර්ක්ෂාව පිළිබඳ අධ්‍යාපනය අඩු වීම, සමාජයේ ඔසප් වීම පිළිබඳ තිබෙන මිථ්‍යා මත වගේම විවෘතව මේ මාතෘකාව කථා කිරීමට බිය වීමම දුර්වල ඔසප් සනීපාක්ෂව ඇති වීමට හේතු කිහිපයක්. 

දුර්වල ඔසප් සනීපාරක්ෂාව නිසා බොහෝ ශ්‍රී ලාංකික කාන්තාවන් අනෙක් රටවල් වල කාන්තාවන්ට වඩා සිටින්නේ පිටුපසින්. 

ශ්‍රී ලංකාවේ සනීපාර්ක්ෂකතුවා භාවිතය සලකන්නේ සුභෝගභෝගී භාණ්ඩයක් විදියටයි. එහෙමත් නැත්තම් කලු වෙළඳපොලේ විකිනෙන භාණ්ඩයක් ලෙසටයි. 

ශ්‍රී ලංකාව තුල සනීපාරක්ෂක තුවා සහ කාන්තා සනීපාරක්ෂාව පිළිබඳ මිත්‍යා මත සහ සමාජ පීඩනය නිසා දිනපතාම සනීපාර්ක්ෂාව අතින් අපි අත්ත දුප්පත් තත්වයට පත්වෙමින් තිබෙනවා. 

ඔසප් සනීපාර්ක්ෂාවෙන් දුගීවීම 

ඔසප් සනීපාර්ක්ෂාවෙන් දුගීවීම කියන්නෙ කාන්තාවන්ගේ සනීපාර්ක්ෂාවට වියදම් කිරීම මිල අධික වීම සහ එම වියදම් දරා ගැනීමට අපහසු වීමයි. 

ශ්‍රී ලංකාව මෙම ප්‍රශ්ණයට තදින්ම මුහුණ දෙන රටක්. සාමාන්‍යයෙන් වෙළඳපොලේ සනීපාර්ක්ෂක තුවා විකිනෙන්නේ රු. 120 - 175 ත් අතර මිලකටයි. ආනයනය කරන වෙළඳ නාම රු. 350 දක්වා මිලකටයි අලෙවි කරන්නේ. එම නිසා  ආනයනික සනීපාරක්ෂක තුවා මිලදී ගැනීම කාන්තවන්ට සිහිනයක් පමණක් මෙන්ම එය සුපෝගභෝගී භාණ්ඩයක් බවට පත් කර තීබෙනවා. 

ආනයනික සනීපාරක්ෂක තුවා එතරම් මිල අධික වීමට ප්‍රධාන හේතුව රජය අයකරන අසීමාන්තික සහ අසාධාරණ බදු ප්‍රමානයයි.  

2018 සැප්තැම්බර් මාසයේ සනීපාරක්ෂක තුවා සඳහා අය කරන මුලු බදු ප්‍රමාණය 102% සිට 62% දක්වා මුදල් අමාත්‍යතුමා අඩු කරනු ලැබුවේ එවකට පැවති සෙස් බද්ධ ඉවත් කිරීමෙන්. මෑතකදී මුදල් අමාත්‍ය මංගල සමරවීර මැතිතුමා රොයිටර් පුවත් සේවයට ප්‍රකාශ කර තිබුනේ පාසල් දැරියන්ගේ සහ කාන්තාවන් ආර්ථිකයට එකතු කර ගැනීමට කාන්තා සනීපාරක්ෂාවට පනවා ඇති ඉතිරි බදු ප්‍රමාණයත් ඉවත් කරන බවයි. 

සාමාන්‍යයෙන් කාන්තාවක් තම ජීවිත කාලය තුල දින 2535 ආර්තව කාල නැතහොත් ඔසප් කාල ගත කරනු ලබනවා. එක්වර බැලූ බැල්මට එය එතරම් දීර්ඝ කාලයෙක් ලෙස නොපෙනුනත් එය වසර හතක පමණ දීර්ඝ කාලයක්. කාන්තවකට ඉතා අවම සනීපාර්ක්ෂක තත්ව යටතේ ඔසප් කාල වලදී සනීපාරක්ෂකතුවා වල මිල අධික වීම නිසා රෙදි කඩවල් භාවිතයට තල්ලු කිරීම සාධාරණ යැයි ඔබ සිතනවාද? 

සනීපාරක්ෂක තුවා සුපෝගභෝගී භාණ්ඩයක් බවට පත්වීම ඉතාම කණගාටුදායක තත්වයක්. මිලෙන් වැඩි අත් ඔරලෝසු සහ සුවඳ විලවුන් සුපෝගභෝගී භාණ්ඩ ලෙස සැලකෙන්නේ එම භාණ්ඩ සමාජයේ ඉහළ ආදායමක් උපයන පිරිසට පමණක් මිලදී ගත හැකි නිසයි. පවතින බදු ක්‍රමය දැන් සනීපාරක්ෂක තුවා සුපෝගභෝගී භාණ්ඩයක් බවට පත් කර තිබෙනවා. 

මෙම වසරේ කාන්තාවන්ගේ ඔසප් සනීපාරක්ෂාව පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර දිනයේ තේමාව "ඔසප් වීම කාන්තවාට බලපායි" යන්නයි. පසුගිය සතියක ප්‍රසිද්ධ ඉරිදා පුවත්පතක පල කර තිබුනේ නාගරීකරණය වීම සමඟ දැන් "නවීන" කාන්ථාවන් මහදවල් සුපිරි වෙළඳසැල් වලින් සනීපාරක්ෂක තුවා මිළඳී ගන්නා බවයි. එම පුවත් පත් වාර්ථාවට අනුව කලින් කාන්තාවන් සනීපාරක්ෂක තුවා මිලදී ගත්තේ ඉතාම රහසිගතව සහ බ්‍රවුන් පේපර් කවරයකින් එතීමෙන් අනතුරුවයි. එයින් තහවුරු වන කාරණයනම් තවමත් සනීපාරක්ෂකතුවා විවෘතව මිලදී ගැනීම අනුමත නොකරන බවයි.

අවාසනාවට කරුණ නම් අපි පිළිගැනීමට අකමැති වුවත් ලිපියේ කතෘ දරණ මතයම සමාජයේ තවත් බොහෝ දෙනා දැරීමයි. මම පසුගිය දිනක නුවර සිට නැවත කොළඹ පැමිණෙන අතර මඟ සාමාන්‍ය සිල්ලර කඩයෙකින් සනීපාර්ක්ෂක තුවායක් මිලදී ගත්විට කඩයේ මුදලාලි මෙම සනීපාක්ෂක තුවාය කඩදාසි ගණාවකින් ඔතා ඉතාම රහසිගත ලබාදුන්නේ හරියට මම ඔසප්  කාලයක් පසුකිරීම මහා අපරාධයක් ලෙස සලකමිනුයි.ඔසප්භාවය ගැන කථාකරන විට සමහරු සංස්කෘතියට බනිනවා. සමහරු සමායයේ තිබෙන මිථ්‍යා මතවලට දොක් නගනවා. නමුත් අවසාන ප්‍රතිථලය මිලියන 10.5 තරම් කාන්තාවන් ආර්ථව චක්‍ර දිළිඳුභාවයට පත්වීමයි. 

ඔසප්  චක්‍ර පිළිබඳව ගැරහීම ආර්ථව දිළිඳුබව ඇති කරන්නේ කොහොමද? 

සනීපාර්ක්ෂක තුවා සැඟවමින් විකුනන මේ සෙල්ලම ඔසප්  චක්‍ර පිළිබඳව වැරදි මත ගණනාවක් සමාජගත කරනවා. හරියට කාන්තාව මත් කුඩු මිලදී ගන්න තත්වයට සනීපාරක්ෂක තුවායක් මිලඳී ගැනීම සමාන කරනවා. කාන්තාවකට මෙතරම් අත්‍යාවශ්‍ය භාණ්ඩයක් කලු කඩයේ විකුණන තත්වයට සමාජයේ ඇති කුමන හෙතුවක් පත් කලත් එහි අවසාන ප්‍රතිඵලය වෙන්නේ කාන්තාවන් සනීපාරක්ෂක තුවා මිලඳී ගැනීමට භය වීම සහ අධෛර්‍යට පත් වීමයි. සනීපාර්ක්ෂක තුවා පිළිබඳ සමාජයේ ඇති දුර්මතවල කොතරම් බරපතලද කියනවනම් වෙළදසැල් වල මෙය විකුනන්නේ සඟවාගෙනයි. එයම හේතුවක් වෙනවා කන්තවන් එම සනීපාර්ක්ෂක තුවා වල මිල, ප්‍රමතිය පිළිබඳ විවෘතව කථා නොකිරීමට. ඕනෑම මාතෘකාවක් සඟවා කතාකිරීමෙන් මෙවැනි තත්වයක් ඇතිවීම වැලැක්විය නොහැකියි. අපි ඇකමැති සනීපාරක්ෂක තුවා සන්නාම අපිට අකමත්තෙන් වැඩි මිලකට, අඩු විවිදත්වයක් සහිතව ගැනීමට සිදුවීම මෙහි අවසන් ප්‍රතිඵලයයි. 

ශ්‍රී ලංකාවේ සනීපාරක්ෂක තුවා වෙළඳපොළ දේශීය වශයෙන් නිපදවන සන්නාම කිහිපයක් මඟින් අත්පත් කරගෙන තිබෙනවා. එම දේශීය වෙළඳනාම වලට ආර්ක්ෂාව සැපයීම සඳහා ආනයනික සනීපාරක්ෂක තුවා සඳහා ඉතා ඉහල ආනයනික බද්දක් අය කරනවා. අපගේ අසල්වැසි ඉන්දියාව සමඟ සැසඳීමෙදී අපගේ රටේ විකිණෙන සනීපාරක්ෂක තුවා වල විවිධත්වය ඉතාම අවමයි. එක් එක් කාන්ත්වාට අවශ්‍යා සනීපාරක්ෂක තුවා වර්ග එකිනෙකට වෙනස්. එය තීරණය වන්නේ එම කාත්වාගේ කායික සොභාවය සහ ලක්ෂණ අනුවයි. 

සනීපාරක්ෂකතුවා කලු වෙළඳපොළේ විකිනෙණ භාණ්ඩයක් ලෙස සැලකෙන නිසා ලෝකයේ අනිත් වෙළඳපොලවල් වල දක්නට ලැබෙන නැවත සේදිය හැකි සනීපාරක්ෂක තුවා, කාබනික කපු වලින් නිපදවෙන සනීපාරක්ෂකතුවා, නැවත භාවිතාකලහැකි සනීපාරක්ෂක තුවා ලෙස ඇති විවිධ නිෂ්පාධන  කාණ්ඩ දැක ගැනීමට නොහැකියි. අපිට උදාවී තිබෙන තත්වය තමයි අපිට නොගැලපෙන, අපි ඇකමැති සනීපාරක්ෂක තුවා වැඩි මිලකට මිලට ගැනීම. මේ පිළිබඳව හඩක් නගන්නටවත් කවුරුවත් එක්නොවෙන තරමට සමාජ මතය සනීපාරක්ෂතතුවා මහා රහසිගත කලුකඩ භාන්ඩයක් කර හමාරයි. 

නැහැ, ඔබ මිලදීගන්නා සනීපාරක්ෂක තුවා පැකැට්ටුව කොලවලින් ඔතා ලබාගැනීමට තරම් රහසිගත සහ භයානක මත්කුඩු වර්ගයක් නොවෙයි.

නැහැ, අසීමිත ලෙස බදු ගසා සමාජයේ කිහිපදෙනෙකුට පමණක් මිලදී ගැනීමට හැකිවන ලෙස ඉතා ඉහල මිලකට අලෙවි කලයුතු භාණ්ඩයක් නොවේ සනීපාරක්ෂකතුවා.

කාන්තාවක් විදියට මම ඔබෙන් කාරුණිකව ආයාචනා කරන්වා කාන්තවනේ ඔසප් වීම පිළිබඳ විවෘත සංවාදයකට එකතුවන්න කියල. සමාජයේ ඔසප් වීම පිළිබඳ දුර්මත සහ විකාර මත වෙනස් කරන්න අපි එකතු වෙමු. සනීපාරක්ෂක තුවා සුපෝගභෝගී භාණ්ඩයක් නොවෙයි. ඔසප් වීම සාමාන්‍ය ජීව ක්‍රියාවලියක් වෙද්දි සනීපාරක්ෂක තුවා සුපෝගභෝගී කිරීම හරිම අසාධාරණ නැද්ද?

View this article in English here.

It’s bloody unfair!

Originally appeared on Daily FT, Ceylon Today, The Island and Daily Mirror

By Anuki Premachandra

Today (28) is Menstrual Hygiene Day. Most of you might not be aware of it because in Sri Lanka, we pretend that women don’t bleed. 

Poor menstrual hygiene is caused by a lack of education on the issue, persisting taboos and stigma, limited access to hygienic menstrual products and poor sanitation infrastructure that undermines the educational opportunities, health and overall social status of women and girls around the world. As a result, millions of women and girls are kept from reaching their full potential. 

In Sri Lanka, we treat access to menstrual products as both a luxury and a black market good. Steeped in social stigma, the negative characterization of these necessities have overwhelmingly resulted in a growing prevalence of ‘Period Poverty’. 

Period Poverty isn’t just another term 

Period Poverty refers to having a lack of access to sanitary products due to financial constraints. This problem is quite serious in the case of Sri Lanka. Commercially produced sanitary towels typically sell between Rs. 120-175. Imported brands can go up to Rs. 350, putting them out of reach for most women, thereby making it a luxury for some. 

The heavy tax on sanitary napkins is a key contributor to these disproportionately high prices. 

In September 2018, the Minister of Finance reduced the tax on sanitary napkins to 62% from 102%, following the removal of the CESS tax. The Minister for Finance Mangala Samaraweera recently mentioned in a Reuters article that he was looking at ways to reduce the tax further as he recognises the effect of period poverty on girl’s school attendance and the participation of women in the economy. 

The average woman has her period for 2,535 days of her life. That’s nearly seven years of depending on unhygienic cloth rags and makeshift solutions if sanitary napkins are beyond your financial reach. 

This is a classic characteristic of a luxury good. Expensive watches or perfumes are only within the purchasing power of some, because only they are rich enough to afford it. 

Unfortunately sanitary napkins have fallen to the same misfortune. Is it justifiable that something so essential as a pad is something that only those with financial capacity can afford? 

This year’s tagline is ‘Menstruation Matters’ and could not be more relevant to Sri Lanka. A few weeks ago, a Sunday newspaper ran an article on urbanisation that expressed views on how the ‘modern’ woman buys sanitary napkins in this country – indeed, a round peg in a square hole. Nonetheless, it is interesting to analyse the thinking behind this narrative. 

The writer explains how women in modern society now purchase their sanitary napkins in broad daylight over supermarket counters, instead of the sanitary napkins being sold wrapped in newspaper or brown bags in efforts to hide the identity of the product. There is clear disapproval of purchasing sanitary napkins out in open! 

Unfortunately, the ideal transaction etiquette the writer holds dear is more common in Sri Lanka than we’d like to accept. A few weeks ago, when I purchased a packet of sanitary napkins in Kandy, the grocery uncle went to great lengths to wrap my purchase up in newspaper, because god forbid if someone finds out I’m on my period, right? Some blame culture, some blame our values – but the result of this stigma is the imminence of ‘Period Poverty,’ which 10.5 million women in our country are burdened with. 


How does stigmatising our periods aggravate Period Poverty?

This little charade of hiding your pads and the norms which reinforce this act makes it almost seem like you’re buying a boxful of heroin, and not pads. 

Treating a product this essential like you would a good sold in the black market means that the social stigma around periods extends to the purchase of sanitary napkins. 

The stigma is so strong that stores don’t sell the product without masking its identity, women don’t openly discuss the purchase of this product, leading us to accept the product as it is, without questioning its price or quality merely due to the lack of open conversation. We’re made to accept whatever that is sold to us – at a higher price and with little variety. 

The local sanitary napkin market is dominated in Sri Lanka by a few brands. The protection of these brands is also why there is such a huge tax on the imports. When compared to supermarket aisles in India, Sri Lankan aisles carry very limited variances of the product. 

The demand for specific types of sanitary napkins differ from woman to woman – our physiologies are different. We barely see pads that are for example, organic cotton, washable and reusable, etc. in our aisles because when we treat pads as a black market product, we’ve put ourselves in a situation where we’ve just got to accept whatever that is available in our reach!

No, your pads are not a packet of drugs whose identity needs to be masked and sealed. No, it is not fair that pads are made expensive (through taxes and very minimal competition) to the point that only a selected few can afford them. 

This Menstrual Hygiene Day, I urge you to start having open conversations about issues of this nature. We need to change this narrative. Pads should not be a luxury. Period. 

View this article in Sinhala here.

The cost of being a Sri Lankan (woman)

Originally appeared on Sunday Observer

By Anuki Premachandra

Being a Sri Lankan woman is not easy. From having to constantly battle gender stereotypes and rebel gender roles, women also have to burden the financial cost of something that is beyond them; the exorbitant costs of sanitary pads and tampons. With a population that is 52% women, you’d think that we’d know better than to tax a woman’s necessity, but we don't.

Earlier this year, the Advocata Institute revealed some data and statistics on the import taxes on sanitary napkins, which were being taxed at a total of 101.2%. It was our Fellow, Deane Jayamanne who shed light on the absurdity of taxes on diapers and sanitary napkins, both practical necessities. This tax structure is not only a reflection of poor public policy, but also a testament to how little we’ve progressed as a society. Taxing a women’s necessity so heavily (it is treated as a luxury) does not reflect well on our policy choices, especially when our progressive neighbor, India recently scrapped a 12% GST (Goods and Services Tax) on sanitary towels.

A breakdown of the tax system is as follows:

Pink tax infographic.png

At least one could say that we know better now. On that revolutionary note, in a statement last week, the Finance Minister has stated that the CESS on sanitary pads will finally be removed. However, the issue of protective taxes is much larger than just this, and needs immediate attention.

HOW TAXES WORK

In Sri Lanka, a lot of our daily necessities, from food to household products are imported. This is true in the case of sanitary napkins and tampons as well. In an ideal sense, this should allow us to take advantage of global efficiencies to source the cheapest or best products, depending on what people want. Unfortunately high taxes and poor trade policies only end in driving up the price of these products in the market.

Some of the taxes generate revenue for the government but many are imposed to protect local industry. Tariff protection for local industry comes at a cost: high prices for consumers.

In textbook terms, higher prices of imports means that consumers switch to locally produced products, boosting local business. However, a ripple effect of import taxes is that local producers can now sell their products at high profit margins because the selling price of the competing imported product is raised by the taxes - this is unfortunately the case of sanitary towels and many other household products in Sri Lanka.

Our Resident fellow, Ravi Ratnasabapathy highlighted the absurdity of taxes on commonly used household products in his latest column on the Echelon Business Magazine. Import taxes for cereal adds up to 101%, fruit juices to 107%, noodles to 101%, aftershave to 120% , toothpaste to 107%, etc etc. The list continues.

Lifting the taxes on sanitary pads is a signal that as consumers and citizens, we still have hope. Hope, that government authorities realise the absurdity of taxing daily consumption. Sri Lankan’s are literally taxed to go about their daily lives, from the toothpaste you use to brush your teeth in the morning to the ingredients that go into your daily buth packet, our taxes are absurd.

Price protection for local industry is a blunt tool that hurts consumers and incubates inefficiency.

Government support for industry should be directed away from tariff protection towards efficiency improvements: to  upgrade technology, worker skills, improve access to capital, R&D and infrastructure.

These, together with more efficient government processes, improved infrastructure, more advanced research institutions-in short a healthier business environment; can yield long term productivity gains for the economy and the firm.